anmorgen later opgestaan dan ik wil. Daarnaast niet echt geweldig geslapen, voor mijn gevoel begin ik al met een achterstand. Toch doe ik rustig aan, niks overhaasten, koffie, broodje, inpakken alle gebruikelijke rituelen in de kampeer ochtend komen voorbij in het gebruikelijke tempo.

Vandaag ga ik regelmatig over een hoofdweg, weinig keus want over de bergen kan niet altijd, wegen lopen gewoon dood. Eén stuk loopt mooi omhoog de bergen in met super veel haarspeldbochten en een matige geasfalteerde smalle weg. Heerlijk om te rijden met een niemand anders op de weg dan een fietser en een wandelaar. Bijna boven een lekker schaduw plekje voor de lunch daarna verder…… dacht ik……
Nee hoor de weg is afgesloten, ik moet terug, natuurlijk de bochten zijn andersom ook leuk, maar uiteindelijk moet ik een heel stuk over een doorgaande weg, minder leuk.

Maar er komen nog hele mooie stukken aan, zoals Col du Glandon en de afdaling van de beruchte Alp d’Huez en de Prégentil.
Ik merk wel dat de concentratie minder wordt, ik moet nog een uur naar de camping die ik heb bedacht, dan ben ik er tegen 17 uur, maar een pauze zou beter zijn dan wordt het nog later.
En dan om de hoek blijkt het motto: “als de nood het hoogst is, is de redding nabij” 🥳
Een super kleine camping Municipal met veel schaduwrijke gras plekjes en amper kampeerders. Geen receptie, dus afwachten wat er verder gebeurt, tentje staat, ik vertrek morgen weer..

O ja, iemand heeft me gisteren op de foto gezet op col de L’ Iseran, heb ik eindelijk een selfie tijdens het rijden 🫣